Samen met mijn hulphond Scott een topteam worden... Heel eerlijk gezegd valt dat niet mee!

Toen Scott bij me kwam, zat ik vol met spanning. Ik was zo bang dat ik het niet kon. Dagenlang zat mijn lijf vol angst. Gelukkig verdween die angst. Ik ging van Scott houden en bewees mezelf dat ik het gewoon aankon.

Scott doet het heel goed. Het is een ontzettend lieve, gehoorzame hond. Maar... Niet alles verloopt vlekkeloos. Als hij aan het werk is mag hij niet reageren op andere honden. Scott voelt mijn angst aan en waarschijnlijk vertoont hij daarom gedrag dat niet mag.

We lopen door het bos. In de verte komt een andere hond met baasje aan. En Scott? Hij trekt. Hij hijgt. Door mijn angst denkt hij vast dat hij de regie moet overnemen.

Mijn angst wordt weer erger. Elke wandeling scan ik de omgeving af. Komt daar iemand aan? Loopt daar een hond? Wat denken de mensen wel niet? Misschien van: die hulphond doet het helemaal niet goed! Begeleider A probeert te relativeren met me. Zodoende wordt de angst na een paar weken minder. Ik word weer wat relaxter.

We schakelen hulp in voor Scott en mij. Inmiddels zijn we zover dat Scott sneller herstelt nadat we een hond tegenkomen.

Gelukkig, waar ik Scott voor heb, doet hij wél! Hij komt vaak naar me toe als ik verdrietig ben.

Op mijn angst reageert Scott nog niet altijd. Begeleider A is even weg. Ik krijg een appje van haar. Hierin staat iets waar ik angstig van word. Ik app terug dat ik heel erg angstig ben. Daarna leg ik mijn mobiel weg, omdat ik alle energie nodig heb om de angstaanval die volgt te handelen...

Een paar lange minuten volgen vol heftige angst. Het lijkt wel of ik de controle niet meer heb. Ik ben warm, het zweet staat in mijn handen. Ik wacht. Ik hoop dat begeleider A snel thuis is. Mijn adem gaat snel. Mijn hart gaat tekeer. Ik kan weinig. Alleen liggen, wachten tot het over is, proberen te relativeren, wensen dat er iemand bij me is. Gelukkig is Scott bij me, maar hij slaapt.

Langzaam zakt de angstaanval af. Ik lig uitgeput in bed. Ik ben zo ongelooflijk moe.

Begeleider A komt mijn kamer binnen. Ze komt bij me zitten. Nu lijkt het wel of Scott in de gaten heeft dat het niet goed gaat. Hij gaat voor me zitten. Ik knuffel met hem. Hij wijkt niet van zijn plekje totdat ik heb gezegd dat hij op zijn plaats moet gaan liggen. Begeleider A haalt een kopje thee en vraagt of ik extra medicatie wil.

De verdere dag doe ik rustig aan. De angst is weer te handelen. Mijn gedachtes zijn weer wat positiever. Mede dankzij een oxazepammetje. En ook dankzij dat pammetje val ik die avond rustig in slaap, met Scott op zijn vertrouwde plekje naast me.

Artikeldatum