Totaal ontregeld kwam ik binnen bij Lorna Wing. Als een schuw vogeltje. Een vogeltje wiens pootjes kapot waren. Een vogeltje die bij het eerste en beste groepsmoment al wegvloog omdat het angstig was. Ik leefde al meer dan zeven jaar op leven óf dood. Het waren lange jaren geweest van overleven.

Maanden gingen om van wanhoop, wat zich uitte in suicidaliteit. Maanden gingen om van radeloosheid, waarin zelfbeschadiging de enige oplossing was om wat te kalmeren. Huilen, flippen, schreeuwen, bonken, ik was nog steeds aan het overleven.

Maar de vaste structuur, de warmte van de verpleegkundigen, de voorspelbaarheid, het deed mij stabiliseren. Heel langzaam werd de automutilatie minder. Heel langzaam werd ook de suicidaliteit minder.

Ik leerde vaardigheden in te zetten. Ik leerde nog veel meer. Maar… het was een klinische setting waar ik opgenomen was. Het was niet het leven zoals de meeste mensen leidden. Hier was het rustig. Hier kwamen er niet zomaar mensen binnen, alleen op afspraak.

Aan de negen maanden kwam een einde. Het vogeltje vloog naar haar nieuwe plek.

De overdracht werd in goede orde gedaan naar mijn vervolgplek. Zo konden mijn nieuwe begeleiders het op dezelfde manier aanpakken.

Tja, en dan zit je op je kamer in de nieuwe setting. Een huis waar mensen in en uit lopen, een huis met een vrije omgeving, een huis met veel minder structuur. Ik overleefde nog steeds. Ik kon hier niet tegen! Alle vaardigheden, het was alsof ik ze vergeten was. Het vaste programma van therapieën had ik hier niet. Ik leerde wat een terugval was. De langste duurde vier maanden. Daarna verkortten ze steeds meer. Ik kreeg goede begeleiding en langzaam maar toch ook zeker werd overleven leven.

Maar wat is dat? Leven? Als acht jaren of misschien nog wel meer jaren uit je leven zijn geknipt? Dat is eng. Dat is zo ontzettend eng. Dat is spannend. Dat gaat niet zomaar. Nee, ik had nog steeds begeleiding nodig. Ze hielpen mij de vaardigheden vast te houden, ze hielpen in moeilijke momenten en de terugvallen.

Leven. De pootjes van het vogeltje waren weer heel. Het wilde vliegen. Het vogeltje vloog ook. En als ze niet meer kon? Ze werd opgevangen op de vleugels van de grote vogels die wel al wisten wat leven was. Dan kon het even rusten. Totdat het weer opstond en doorging. Vliegend richting de toekomst.

Willekes vorige blogs kun je hier teruglezen. Daarnaast kun je haar volgen via haar eigen website. 

Artikeldatum