Wauw! Geïnteresseerd keek ik naar de muur. Ik was op bezoek bij mijn zus. Daar hing aan een plakbandje een mooi ingekleurde, fleurige kaart. Dat kan ik nooit zo mooi, dacht ik. Nieuwsgierig als ik was, draaide ik voorzichtig de kaart om. Huh? Vol verbazing las ik daar mijn eigen naam! Langzaam begon te dagen dat ik deze kaart een poos geleden had ingekleurd en verstuurd. Blij verrast over mijn eigen creatieve kunsten dacht ik terug aan de gedachte van zojuist. Dat kan ik nooit zo mooi... Dus wel. Het gaf me wat meer zelfvertrouwen. Ik werd er wat zelfverzekerder van. 

Dat heb ik ook wel nodig. Mag ik mijzelf eerst nog even voorstellen: Een 22-jarige jongedame, lang blond haar, blauwe ogen en een bril op mijn neus. Willeke is mijn naam. Ik verblijf momenteel bij Lorna Wing, een kliniek voor volwassenen met autisme. En ja, ik werk keihard om wat meer zelfvertrouwen te krijgen. In mijn blogs geef ik je de komende tijd een inkijkje in mijn leven met autisme en psychische kwetsbaarheden.

Vanaf mijn tiende levensjaar heb ik te maken gekregen met hulpverleners. Dit, omdat mijn angsten extreem waren. Doordoor kon ik al jaren niet meer kon genieten van veel dingen van het leven.

Moeizaam heb ik mezelf door het voortgezet onderwijs gesleept. Doorgezet totdat ik in de vierde klas op was. Ik kwam thuis te zitten. Psychische kwetsbaarheden belemmerden mij steeds meer. Zodoende werd ik voor het eerst opgenomen in een kliniek voor jongeren met autisme. 

Na deze opname van 11 maanden ben ik later nogmaals 7 maanden opgenomen geweest. Daarna kwam ik in een beschermde woonvorm waar ze niet de tools hadden om met mijn autisme om te gaan. Ik weet wat het is om constant in crisis te zijn en dan niet de juiste hulp te krijgen die je nodig hebt.

Na een maandenlange zoektocht met de nodige crisisopnames werd mijn thuis een kamertje in Lorna Wing. Uiterst onzeker kwam ik binnen. Nog steeds is mijn zelfvertrouwen beneden peil. Samen met de verpleging en behandelaars knok ik om wat gelukkiger te worden en moeilijke ervaringen te verwerken. 

Hoe ziet het er eigenlijk uit in een psychiatrische instelling? Kom, ik neem je mee naar binnen bij Lorna Wing. De schuifdeur gaat open en we komen in de centrale hal. De receptioniste groet vriendelijk. We lopen een afdeling op. Rechts is een flexruimte, oftewel het kantoor waar de verpleging rapporteert en diensten overdraagt. Links zien we een activiteitenruimte. We lopen verder. Rechts zien we de huiskamer. We kijken even om het hoekje. Er staat een vierkante tafel met acht stoelen eromheen. Een grote keuken ontbreekt niet. Verderop in de huiskamer staat een zitje. 

Een verpleegkundige loopt door de gang. “Heb je even één seconde voor me?” vraagt ze aan een andere verpleegkundige die in de huiskamer zit. “Ja hoor,” en samen lopen ze naar de flexruimte. “Één seconde...” horen we een cliënt mompelen. 

We lopen weer verder, langs de fitnessruimte, de behandelkamer en de comfortroom. Benieuwd naar een slaapkamer? Je mag wel een kijkje nemen in de mijne. Ik doe de deur open en je komt in een ruime, lichte kamer. Een bed, een kledingkast, bureau, wasrek, twee stoelen en uiteraard tegen de muur een volgeschreven whiteboard. Dan houdt het ook wel op. Althans, dit zijn de spullen van de instelling. De rest is aangekleed met eigen spulletjes. Ook hangt hier en daar een kaart die ik gekregen heb. 

Het is niet de bedoeling dat je de hele dag in bed ligt, zoals wanneer je behoorlijk ziek in het ziekenhuis ligt. Nee, juist niet! Ik heb de vaste eet-en planningsmomenten met de groep en de dienstdoende verpleging. Daarnaast volg ik een programma. Die is gemaakt op mijn eigen behoeftes. Heel de dag ben ik hard aan het werk. (Nou ja, soms lig ik als ik somber ben heimelijk wel in bed hoor)

Zo ben ik dagelijks bezig met doelen te behalen en therapieën te volgen. Emotieregulatietherapie, EMDR in combinatie met cognitieve gedragstherapie, muziektherapie, psychomotorische therapie, doelengesprekken... Daarnaast heb ik nog een programma dat is afgestemd op mijn eigen behoeftes. Zo doe ik activiteiten als dierenverzorging, sport, creatief, textiel en fit & walk.

Ik ben heel blij dat ik eindelijk de kans heb om goed aan mezelf te werken. Te leren om te geloven in mezelf. Het vertrouwen op mijn eigen kracht. Leren omgaan met heftige emoties. Wat gelukkiger worden. Positiever over mezelf gaan denken. Natuurlijk baal ik weleens dat ik in een instelling woon. Maar als ik naar het einddoel kijk dan heb ik dat er zeker voor over. Gewoon wat steviger in m’n schoenen staan, hoe fijn zal dat zijn!

We lopen weer mijn slaapkamer uit. Met mijn pasje open ik de afdelingsdeur, zodat je naar buiten kan. Een groet en een handzwaai! Ik loop naar binnen. Ik ga weer hard aan de slag. Tot de volgende keer! 

Fotografie: Emma Pille 

Artikeldatum