Een prachtig groot, sjiek huis, met witte luiken en een rieten dak... Wijde omgeving... Paarden... Werkelijk een droomhuis! En daar woon ik nu enkele weken. 

“O ja, en vanavond gaan we bij de Mac eten.” Begeleider A van het gezinshuis, kijkt me aan. Ik blokkeer. Heb ‘error in mijn hoofd’. A stelt een vraag. Het enige wat ik weet te zeggen is: “Ik weet het niet.” Mijn schouders zakken omlaag. Dit komt iets te onverwachts. Ik voel me de hele dag al niet zo goed en A komt net terug van een dagje weg. A stelt weer een vraag. Nogmaals antwoord ik: “Ik weet het niet.” Somber staar ik naar mijn hulphond Scott. Hij kijkt terug met zijn prachtige trouwe donkerbruine kraalogen. Moet ik vanavond ook nog eens naar de Mac, waar ik sowieso overprikkeld raak... “Ik heb ‘error in mijn hoofd’,” zeg ik dan maar. A geeft met een retorische vraag aan dat vragen stellen dan geen zin meer heeft. Nee inderdaad, ik weet bij ‘error in mijn hoofd’ echt geen antwoord meer. 

We komen tot een oplossing. A bedenkt twee mogelijkheden waaruit ik kan kiezen. En zo eet ik met een andere begeleider patat beneden in de huiskamer terwijl de rest geniet bij de Mac.

Gelukkig is dit een uitzondering, meestal weet A prima wat ik nodig heb en hoe ik op dingen reageer. Samen met een klein team zet ze zich in om meiden zoals ik te begeleiden. 

De verhuizing is niet de enige verandering, in de afgelopen tijd. Een week na de verhuizing werd Scott bij me geplaatst. Hij is opgeleid door Vom Falorie tot psychiatrische hulphond. Hem is onder andere geleerd om in alle situaties rustig te blijven. De eerste week zat ik vol spanning. Gaat het wel goed? Kan ik het wel? Ik had namelijk eerder een hulphond gehad bij een andere stichting, Duffy. Maar Duffy “nam teveel stress over waardoor ze zelf klachten kreeg.” Ze werd teruggenomen door de stichting op een vreemde, abrupte manier. Jammer, want hierdoor kreeg mijn zelfvertrouwen weer een deuk. 

De spanning zakte elke dag wat meer. Ik kon het wél gewoon. Liefde geven aan Scott, samen buiten wandelen, zorgen voor eten en drinken... Maar een beetje angst bleef wel over. Wat als Scott niet naar me toe komt als het niet goed gaat?

Die angst bleef tot het moment dat Scott kwam. Ik raakte ergens door overstuur. Scott lag heerlijk te slapen. Één oogje ging open, de tweede volgde al snel. Z’n kop ging een stukje omhoog en hij kwam in de poten. Naar mij toe. Hij ging voor me zitten. Bleef me aanstaren. Ik knuffelde met hem. Een glimlach kwam op mijn gezicht. Die knapperd deed het gewoon! Hartverwarmend. 

Overdag ben ik bezig in de dagbesteding, die in de garage van het gezinshuis is. Ik maak creatieve producten. Vanmiddag is zo’n middag dat het eigenlijk niet lukt. Ik ben bezig maar voel me niet helemaal happy. Dus staar ik maar wat voor me uit. Ik probeer het vol te houden. Tot het moment dat ik er helemaal klaar mee ben en aangeef naar boven te gaan. Ik sjok naar boven met Scott naast me.

Als ik ‘s avonds naar bed ga knuffel ik nog even met Scott. Ik zit op bed, hij zit voor me op de vloer. Hij houdt van knuffelen. Ik kriebel achter Scott’s oren. Ik kijk in zijn ogen. Daarin zie ik mijzelf weerspiegelen. Ja, we zijn samen op weg om een topteam te worden.

Artikeldatum